Όταν το σώμα μιλάει για τη μητρότητα
Όταν το σώμα μιλάει για τη μητρότητα: η αόρατη σύνδεση μητέρας και παιδιού πριν ακόμη γεννηθεί
Υπάρχουν φορές που το σώμα μιλάει πριν προλάβουμε εμείς να καταλάβουμε τι θέλει να μας πει.
Μια γυναίκα ήρθε σε εμένα ενώ βρισκόταν στην εγκυμοσύνη της και αντιμετώπιζε σημάδια προεκλαμψίας. Η ιατρική παρακολούθηση ήταν, φυσικά, απαραίτητη. Παράλληλα όμως θέλησε να κοιτάξουμε και κάτι άλλο: τι μπορεί να υπήρχε μέσα στο δικό της ψυχοσωματικό πεδίο, στη δική της συναισθηματική μνήμη, στη σχέση της με τη μητρότητα.
Δεν με ενδιέφερε να αναζητήσω μια «αιτία» της προεκλαμψίας. Με ενδιέφερε να ακούσω τι είχε να πει το σώμα της.
Και καθώς άρχισα να κοιτάζω την κοιλιά της, εμφανίστηκε μια πολύ δυνατή εικόνα.
Το μωρό ήταν εκεί, αλλά ήταν σαν να μην τρεφόταν μόνο από τον ομφάλιο λώρο. Ήταν σαν να είχε κολλήσει το στόμα του πάνω στο ηλιακό της πλέγμα και να προσπαθούσε να πάρει το φως της.
Να θραφεί από το φως της μητέρας του.
Και τότε ήρθε μια πολύ καθαρή πληροφορία.
Αυτή η γυναίκα ήταν ένας πολύ ανεξάρτητος άνθρωπος. Είχε μάθει να στηρίζεται στον εαυτό της, να τα καταφέρνει, να μην εξαρτάται. Και αυτή η ανεξαρτησία, που σε πολλές στιγμές της ζωής μπορεί να είναι δύναμη, εδώ έμοιαζε να δημιουργεί μια δυσκολία.
Δεν είχε ακόμη περάσει από την εσωτερική κατάσταση της εγκύου στην εσωτερική κατάσταση της μητέρας.
Ένιωθε ότι ήταν έγκυος.
Δεν είχε ακόμη συνδεθεί ολοκληρωτικά με το ότι είναι μητέρα.
Και αυτό είναι κάτι που με συγκινεί ιδιαίτερα όταν δουλεύω με τη μνήμη του σώματος. Γιατί η μητρότητα δεν είναι μόνο ένας ρόλος που αποκτούμε όταν γεννηθεί ένα παιδί. Είναι μια εσωτερική μεταμόρφωση.
Από το «εγώ» στο «εμείς».
Από την ανεξαρτησία στη σύνδεση.
Από το «τα καταφέρνω μόνη μου» στο «επιτρέπω να υπάρξει μέσα μου ένας άλλος άνθρωπος που χρειάζεται τη θρέψη και την προστασία μου».
Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα περάσματα για μια γυναίκα που έχει μάθει να είναι δυνατή.
Τώρα δεν είναι η ώρα της ανεξαρτησίας
Υπήρχε κάτι ακόμη που φάνηκε πολύ έντονα στη συνεδρία.
Η γυναίκα αυτή ήθελε, ασυνείδητα, να προστατεύσει το παιδί της ακόμη και από την εξάρτηση από την ίδια.
Σαν να έλεγε:
«Θέλω να μεγαλώσω ένα παιδί ανεξάρτητο. Δεν θέλω να εξαρτάται από εμένα.»
Όμως μέσα στην κοιλιά της δεν ήταν ακόμη η στιγμή της ανεξαρτησίας.
Ήταν η στιγμή της σύνδεσης.
Το μωρό δεν χρειάζεται ακόμη να αποκοπεί από τη μητέρα του. Χρειάζεται να θραφεί από εκείνη.
Και μέσα στη δική μου ανάγνωση, αυτή η εικόνα έγινε ένα πολύ δυνατό μήνυμα:
Πρώτα θρέφουμε. Μετά αποχωριζόμαστε.
Αυτό που προσπαθούμε πολλές φορές να κάνουμε και στη ζωή μας είναι να δώσουμε ανεξαρτησία χωρίς να έχουμε προηγουμένως δώσει αρκετή ασφάλεια.
Όμως ένα παιδί χρειάζεται πρώτα να νιώσει ότι ανήκει κάπου.
Ότι εμπεριέχεται.
Ότι υπάρχει ένας χώρος όπου μπορεί να ακουμπήσει.
Και αυτό δεν σημαίνει ότι θα μείνει εξαρτημένο.
Σημαίνει ότι έχει πάρει αρκετή θρέψη ώστε κάποια στιγμή να μπορέσει να φύγει.
Όταν το παιδί αγγίζει τη δική μας μνήμη
Καθώς συνεχίζαμε τη συνεδρία, εμφανίστηκε και ένα άλλο επίπεδο.
Η δυσκολία της σύνδεσης δεν φαινόταν να αφορά μόνο το μωρό.
Άγγιζε τη δική της ιστορία.
Τη σχέση με τη μητέρα της.
Τις γυναίκες του γενεαλογικού της δέντρου.
Άγχη γύρω από τη μητρική ταυτότητα. Τον φόβο του δεσίματος. Τον φόβο της απώλειας. Την ανάγκη να είσαι δυνατή για να μην πληγωθείς.
Και τότε το σώμα άρχισε να μου δείχνει κάτι που βλέπω συχνά στην εργασία μου με τα ψυχοσωματικά αποτυπώματα:
Δεν κουβαλάμε μόνο αυτά που ζήσαμε. Κουβαλάμε και τρόπους με τους οποίους μάθαμε να προστατευόμαστε.
Μερικές φορές η προστασία μας γίνεται τόσο ισχυρή, ώστε εμποδίζει ακριβώς αυτό που έχουμε περισσότερο ανάγκη.
Τη σύνδεση.
Στη συγκεκριμένη συνεδρία δουλέψαμε με την εικόνα της Θεϊκής Μητέρας ως μιας βαθιάς πηγής θρέψης και προστασίας. Ένα φως κατέβαινε προς το ηλιακό πλέγμα και από εκεί προς την κοιλιά.
Δεν ζητούσα από τη γυναίκα να κάνει κάτι.
Να προσπαθήσει.
Να «πετύχει» κάτι.
Απλώς να επιτρέψει στη θρέψη να υπάρξει.
Και όσο άνοιγε αυτή η αίσθηση, η εικόνα του μωρού άλλαζε.
Το μωρό άρχισε να θρέφεται.
Να ηρεμεί.
Να κινείται μέσα στο υγρό.
Και κάποια στιγμή ήταν σαν να είχε χορτάσει.
Γύρισε πλευρό και κοιμήθηκε.
Για μένα αυτή η εικόνα ήταν πολύ δυνατή.
Γιατί αυτό που ζητούσε το σώμα δεν ήταν περισσότερος έλεγχος.
Ήταν περισσότερη σύνδεση.
Από την κόρη στη μητέρα
Υπάρχει μια στιγμή στη ζωή μιας γυναίκας όπου δεν αρκεί πλέον να είναι μόνο κόρη.
Καλείται να περάσει σε μια άλλη ταυτότητα.
Στη μητέρα.
Και αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει τέλεια μητέρα.
Σημαίνει ότι επιτρέπει στον εαυτό της να νιώσει:
«Αυτό το παιδί είναι μέρος μου.»
Όχι για να το κρατήσει για πάντα.
Αλλά για να μπορέσει, όταν έρθει η ώρα, να το αφήσει ελεύθερο.
Μέσα στη συνεδρία αυτή δουλέψαμε ακριβώς πάνω σε αυτό το πέρασμα: από τον φόβο της σύνδεσης στη δυνατότητα της εμπεριέξης, από την υπερβολική ανεξαρτησία στη θρέψη, από το τραυματισμένο παιδί μέσα στη γυναίκα στην ολοκληρωμένη αίσθηση της μητέρας.
Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορεί να μας θυμίσει το σώμα:
Δεν χρειάζεται πάντα να γινόμαστε πιο δυνατοί.
Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να θραφεί.
Η εγκυμοσύνη είναι ένα μοναδικό πέρασμα.
Μέσα στο σώμα μιας γυναίκας μεγαλώνει ένα άλλο σώμα, αλλά μαζί του γεννιέται και μια νέα ταυτότητα.
Και ίσως, πριν ακόμη γεννηθεί το παιδί, χρειάζεται να γεννηθεί μέσα στη γυναίκα η μητέρα.
Να βρει χώρο.
Να βρει ασφάλεια.
Να βρει τη δική της θρέψη.
Γιατί όταν το σώμα αποκτά φωνή, πολλές φορές δεν μας μιλάει μόνο για αυτό που πονάει.
Μας δείχνει και αυτό που ζητάει να γεννηθεί.